آرنج تنیس بازان

آرنج تنیس بازان (التهاب اپی کوندیل خارجی)

یکی از اختلال های شایع و شناخته شده بیماری “آرنج تنیس بازان” می باشد . این بیماری یک  اختلال خارج مفصلی است که یکی از علائم آن درد است و درد شدید در ناحیه اتصال عضلات اکستنسور ساعد به اپی کوندیل خارجی می باشد . یک اختلال کمتر شایع که تا حدی مشابه به وضعیت آرنج گلف بازان می باشد که در ناحیه اتصال اپی کوندیل داخلی ایجاد می شود . در این مقاله قصد داریم به مطالبی نظیر ذیل بپردازیم .

  • آرنج بند تنیس البو
  • ورزش آرنج تنیس بازان
  • درمان قطعی تنیس البو
  • فیزیوتراپی تنیس البو
  • درمان گیاهی تنیس البو
  • جراحی تنیس البو
  • بریس تنیس البو
  • آیا درمان تنیس البو در طب سنتی امکان دارد ؟
آرنج تنیس بازان

آرنج تنیس بازان

علل بیماری آرنج تنیس بازان

یکی از علت های بیماری آرنج تنیس بازان می تواند به دلیل کشیدگی عضلات اکستنسور ساعد الخصوص اکستنسور کارپی رادیالیس برویس، در ناحیه اتصال به استخوان بروز می شود . از دیگر عواملی که سبب بروز این بیماری می شود انجام فعالیت های ورزشی نظیر: تنیس، گلف و استفاده از صندلی چرخدار می باشد .

یافته های بالینی / علائم بیماری آرنج تنیس بازان

بیماران معمولا در سنین سی تا پنجاه سال قرار دارند و به علت درد ناحیه خارجی آرنج که به قسمت پشت ساعد انتشار می یابد، مراجعه می کنند . در معاینه بالینی، تندرنس دقیقا محدود به جلوی اپی کوندیل خارجی استخوان بازو وجود دارد . درد بیمار با تحت کشش قرار گرفتن عضلات اکستنسور تشدید می شود . مثلا با فلکشن مچ دست و انگشتان در حالت پروناسیون ساعد . حرکات آرنج کاملا طبیعی است .

سیر بیماری آرنج تنیس بازان

در تقریبا هشتاد درصد بیماران، علائم در نهایت به طور خود به خودی پس از یک تا دو سال بهبود می یابد . در مواردی که با وجود تعدیل فعالیت ها، علائم بیماری ادامه دارد، استفاده از درمان های فعالانه تر لازم است .

کلینیک تخصصی درد پردیس با استفاده از روش های تشخیصی و درمانی مجهز به بررسی بیماری ها می پردازد و از بروز عوارض زیاد جلوگیری می کند . برای مشاوره و تعیین وقت قبلی با شماره های ۸۸۹۱۶۳۰۱ – ۸۸۹۲۵۴۳۰ تماس بگیرید یا به آدرس اینستاگرام مراجعه کنید .

درمان بیماری آرنج تنیس بازان

روش های درمان محافظتی و جراحی مختلف برای بیماری آرنج تنیس بازان به کار رفته اند اما هیچ یک در همه ی موارد موفق نبوده اند .

درمان محافظتی

هنگامی که استراحت و تجویز داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی در کاهش درد بیمار موفق نباشد، تزریق بی حس کننده های موضعی و هیدروکورتیزون به محل اتصال عضله به استخوان به طور شایع به کار می رود . از هر دو بیمار، یک نفر به تزریقات مکرر نیاز پیدا می کند اما این روش معمولا تا شش هفته علائم بیمار را تخفیف می دهد . با این حال، نتایج کارآزمایی های تصادفی با پیگیری طولانی مدت بیماران، بهبودی قابل توجه بیماران با این روش نسبت به سایر روش های درمان محافظتی را نشان نداده است . استفاده از اُرتوزهای مانند آتل نواری پروگزیمال ساعد جهت کاهش فشار بر محل اتصال عضلات اکستنسور به استخوان بین کسانی که می خواهند به فعالیت های ورزشی ادامه دهند، محبوبیت یافته است اما نتایج دراز مدت استفاده از این وسایل مشخص نمی باشد . نتایج درازمدت سایر روش های درمان موضعی مانند درمان با شوک امواج صوتی و ورزش های نامتعارف تقویت کننده ی عضلات نیز معلوم نیست .

درمان جراحی

در مواردی که درد شدید به هیچ یک از درمان های محافظتی پاسخ نمی دهد، ممکن است انجام جراحی لازم باشد . در این عمل جراحی، یک برش کوچک در محل اتصال عضلات اکستنسور به استخوان ایجاد می شود و رشته های چسبیده به اپی کوندیل خارجی که به درد حساس هستند، جدا می گردند . سپس اجازه داده می شود روند طبیعی بهبودی انجام شود . با استفاده از فناوری جدید، امروزه می توان این عمل جراحی را از طریق آرتروسکوپی انجام داد . بیش از هشتاد درصد بیماران در پیگیری درازمدت، فاقد درد بوده اند اگر چه مقداری ناراحتی موضعی ممکن است احساس شود .

برای کسب اطلاعات بیشتر به کلینیک درد در تهران مراجعه نمایید .

برخی از خدمات کلینیک درد پردیس :

درمان دیسک کمر

درمان آرتروز گردن

اوزون تراپی

پاسخ

Call Now Button